Gepubliceerd: 30 juni 2021

Rouw

Rouw wat is dat eigenlijk? Verdriet, pijn, het gemis om iemand die overleden is. Of verdriet om iemand van wie je om een andere reden afscheid moest nemen. Verdriet om dat wat nooit geweest is. In mijn geval, verdriet om het gezonde kind dat ik nooit gekregen heb. Ik ben dolblij met onze zoon Lars die het SATB2 syndroom heeft. Met heel mijn hart houd ik van hem, daar is geen twijfel over.

Toch is er pijn, een hevige pijn die af en toe ineens naar buiten komt. Terwijl ik nietsvermoedend een pgb wijziging wil versturen en de documenten nog eens nalees, is daar ineens die pijn. Er komen tranen, mijn lichaam schokt en rare geluiden komen uit mijn keel. Ik ben me bewust, dit is rouw en ik moet hier doorheen.

Onze zoon haalt nooit schooldiploma’s of zijn autorijbewijs om maar wat op te noemen. Ik ben blij voor anderen die trots hun diploma’s delen op social media, mijn hart is groot genoeg om ook die blijdschap te delen.

Echter de trein waarin ik rijd, moet van tijd tot tijd stoppen. Een stukje hevig verdriet verlaat dan de trein en lichter rijd ik weer verder. Ik ga het aan, de rouw wil gevoeld worden en daarna is er weer een stukje geheeld. Geen enkel mens is klaar met twee weken rouw, dat kan wel jaren duren en wie weet nog wel veel langer. En het is oké, het mag er gewoon zijn. Deze momenten komen in golven en gaan ook weer voorbij, het is niets om bang voor te zijn. Ik luister naar mijn hart in de weet dat ik vanzelf weer opsta en in vertrouwen door kan gaan en mag genieten van onze prachtige zoon. Het gevoel toelaten is de sleutel tot heling.

 

Meer blogitems