Gepubliceerd: 7 augustus 2020

Stappen zetten

Na eindelijk moed verzameld te hebben, gaf ik me in 2018 op voor de medische basiskennis. Ik koos heel bewust voor een opleidingsinstituut dat bij me past. Dat betekende dat ik één of twee keer per maand van Haaksbergen naar Den Bosch moest rijden en dan ben je ongeveer twee uur onderweg. Voor iemand die nooit lange afstanden rijdt is dat best een uitdaging.

De nieuwe manier van leren sprak mij aan. Een dag naar school en daarna tien pagina’s verslag schrijven over de onderwerpen van die lesdag. Je mocht zelf weten welke informatie je gebruikt voor je verslag. Dit verslag schrijf je voornamelijk voor jezelf zodat je een mooi naslagwerk hebt na de opleiding. Daarnaast waren er examenvragen alsook vragen over voorbeeld cliënten met allerlei klachten. Genoeg te doen dus.

Op de eerste lesdag reed ik zwetend en met bonzend hart voor dag en dauw over de snelweg naar Den Bosch. Ik had een keer op een vrijdagochtend proef gereden om te onderzoeken hoe lang ik erover reed en waar de locatie zich precies bevond. Je kunt maar beter goed voorbereid zijn toch? Een beetje onwennig nam ik die eerste lesdag plaats in de grote zaal. Ik kende niemand, gelukkig kwam Esther naast me zitten. We bleven de rest van de opleiding op onze vaste plek zitten, gewoontedieren die we zijn. Ik had nooit eerder met zoveel mensen tegelijk les gehad. Er waren tachtig studenten en ze kwamen overal vandaan, de jongste was geloof ik achttien en de oudste in de zeventig.

Voor mij was het vooral een avontuur. Ik stond aan het begin van mijn nieuwe loopbaan als therapeut, iets waar mijn hart echt naar uit gaat. Destijds had ik zelf hulp gevraagd en mijn toenmalige therapeut moedigde mij aan om met de medische basiskennis te beginnen. Dat duwtje was nodig.

Vol verwondering leerde ik over het menselijk lichaam. Vele uren werden aan het verslag besteed. Ik leerde over de verschillende organen en hun functie, over hoe onze hersenen werken en wat er gebeurt met je lichaam als je stress hebt. Elke les kwamen aandoeningen aan bod die bij het desbetreffende orgaanstelsel horen. Ook vragen als: “hoe komt het dat iemand ziek wordt? Wat is de oorzaak? Wat gaat er aan vooraf?” werden behandeld. Ook waren er lesdagen over psychologie, communicatie, hoe medicijnen werken in het lichaam en over de gezondheidszorg in Nederland.

Verder waren er elke lesdag opdrachten. Soms werd er gelachen en soms gehuild. Het was echt genieten van het grote hart op de vloer waar mijn medestudenten het hartprikkelgeleidingssysteem op uitbeeldden. Ze liepen er als rode en witte bloedcellen doorheen en het hartritme werd aangegeven. Hilarisch! Met mijn groepje hielden we een presentatie over hart- en vaatziekten. Stel je voor, ik die het liefst onzichtbaar was, met een microfoon in mijn hand, moest mijn stuk voor de groep voorlezen en een extra stuk omdat degene naast mij dichtklapte. Ik deed het, weer een overwinning!

Tijdens deze opleiding ben ik van een introvert persoon veranderd naar iemand die zichzelf steeds meer laat zien. Dat is een hele mooie ontwikkeling! 

 

Meer blogitems