Gepubliceerd: 12 oktober 2020

Van angst naar vertrouwen

 
Kort geleden was ik voor mijn studie onderweg. Ik kwam uit Culemborg en reed naar Ossendrecht. Ik zat lekker ontspannen achter het stuur en had zin in het talentenspel dat de volgende dag op de agenda stond. De navigatie wees me de weg naar het hotel waar de overnachting geboekt was, het ritje duurde zo’n anderhalf uur.
 
Mijn navigatie houdt echter van variatie, wat dat betreft heeft ze een eigen willetje. Voor ik het goed besefte, stuurde ze mij richting Antwerpen. Oeps…………..volgens mij had ik richting Roosendaal gemoeten? Ah, er komt vast nog wel een afrit dacht ik nog. Die kwam er volgens mijn navigatie niet en ik reed België binnen. Er gebeurde iets moois. Een deel van mij riep: “Dit is fout, help”, maar een ander deel fluisterde: “Het komt goed, vertrouw daar maar op”. Onmiddellijk realiseerde ik me dat ego altijd de boel probeert te saboteren. Rustig ademhalen, er is geen reden tot paniek, die ademhaling was ondertussen omhoog geschoten naar mijn borst en deze moest ik eerst weer tot bedaren brengen.
 
Wat kon ik het beste doen, Ronald bellen want hij zal zeggen dat het heel logisch is dat de navigatie deze route kiest. Tja, mijn telefoon stond niet afgesteld op buitenland en deze deed helemaal niets meer. Geen steun van mijn rots in de branding, dit moet ik zelf oplossen. Ik herkende het oude patroon direct, angst.
Angst om verkeerd te rijden, angst om te verdwalen in een land waar ik niet bekend ben en de coronamaatregelen nog strenger zijn. Ik herkende de onderliggende gedachte: “Ik kan dit niet”. Tijd om mezelf tot de orde te roepen, blijf rustig want het gaat wel goed, deze oude koe blijft in de sloot. Dit patroon past niet meer bij mij. Mijn nieuwe motto is: “Ik kan dit wel!”. Deze route is sneller, het aantal kilometers tot de bestemming neemt af, straks lach je erom.
 
Mijn lichaam ontspande, inmiddels zat ik op de ring van Antwerpen. Stel dat ik toch nog verkeerd rijd dan vraag ik gewoon iemand om hulp, niks aan de hand. Ik ging steeds meer in vertrouwen dat het hoe dan ook wel goed kwam. Het mooiste was nog dat ik me heel snel bewust werd van hoe ik aanvankelijk reageerde vanuit angst. Angst gaat hand in hand met onwetendheid. Door te schakelen naar vertrouwen, kwam ik uit de vecht/vlucht modus en kon ik weer ontspannen en helder nadenken. Ineens zag ik de afrit Bergen op Zoom, een lach verscheen op mijn gezicht. Binnen vijftien minuten reed ik de parkeerplaats van het hotel op “Yes i did it!”. Wees je bewust van je gedachten, er is altijd een keuze om je denkwijze te veranderen van negatief naar positief. Probeer het maar, je voelt je direct beter. Volg je innerlijke zachte stem.

 

Meer blogitems